„Dlaczego tak atrakcyjny był kult dionizyjski Czy jego dramatyczny charakter, pewien paralelizm z ludzkim losem wyjaśnia wszystko Oglądając pobojowisko dionizyjskiej, niepohamowanej pijatyki i erotyki, siłą rzeczy
Winnice w regionach położonych na północ od Grecji zakwitają nieco później, w kwietniu.
zadajemy to pytanie. Garnięcie się ludzi do „ludzkiego" boga jest w pełni zrozumiałe, ale dlaczego admiracja przybierała takie akurat orgiastyczne formy Skąd tego rodzaju gorliwość w dionizyjskim orszaku
Fryderyk Nietzsche wyróżnił dwie postawy cechujące człowieka, całkowicie odmienne, a mimo to koegzystującc w każdym z osobna. Pierwsza z nich, postawa apolińska, to dążenie do harmonii, doskonałości, równowagi, to opanowanie i umiar, radość czystego sumienia, spełnionego obowiązku, wykonanej pracy, to dążenie do spokojnej urody życia, piękna, do światła. I postawa druga, biegunowo odmienna, dionizyjska — to pęd ku pełni życia, ku tajemnym siłom płodności, to niepowstrzymane dążenie do przekraczania wszelkich granic, próbowania wszystkiego, sięgania po nieznane. Tej postawie zawadzają prawa, obyczaje, normy, nie chce ona ich burzyć — nie ma w niej bynajmniej ducha reformatorskiego — ale też nie myśli ich respektować, gdy zawadzają. Postawa dionizyjska jest dążeniem do zanurzenia się w ciemności.21“(10)