„Konsulaty obce za swe czynności wizowe i inne pobierały opłaty. Rocznie zbierały się z tego dość pokaźne sumy. I tu władze polskie wprowadziły ograniczenia, a mianowicie roczne limity, które z tych dochodów można było przekazać za granicę. Limity te były różne, zależały od kraju i nasilenia ruchu emigracyjnego. Konsulat Generalny Stanów Zjednoczonych mógł na przykład przesyłać za granicę 6 tys. dolarów miesięcznie, ale już konsulat francuski w Krakowie 1000 zł.
Placówki uważały, iż przyznane kontyngenty są stanowczo zbyt niskie i występowały o ich podwyższenie, motywując to wzrostem pobieranych opłat. Na przykład Brazylia żądała podwyższenia kwot miesięcznych z przyznanych 4 tys. zł do 810 tys. zł w Warszawie i 10 tys. zł dla konsulatu brazylijskiego w Gdyni. MSZ znowu występowało w roli mediatora pomiędzy placówkami a Ministerstwem Skarbu. Prosiło o podwyższenie kwot, ale w nieco skromniejszym wymiarze. Sprawy, jak można się zorientować na podstawie dokumentów, budziły sporo emocji i kontrowersji.
Pragnąc uściślić kontrolę dewizową organy skarbowe zmierzały nawet do tego, ażeby uzyskać prawo kontroli nad korespondencją placówek wysyłaną pocztą, celem sprawdzania, czy tą drogą nie odpływają dewizy. Ale zarówno Ministerstwo Poczt i Telegrafów, jak i MSZ sprzeciwiły się temu. Ministerstwo Poczty opracowało nawet specjalne przepisy o prawie nadawania korespondencji w stanie zamkniętym w związku z ograniczeniami dewizowymi.“(4)