„Nie przystąpiła do niego Anglia, nie zainteresowana cementowaniem się bloku, dominującego w Europie. Nie podpisał go również papież, choć ogłosił swoją z nim solidarność.
RUCHY
REWOLUCYJNE I NARODOWE w Europie w latach 18151829
1. Reakcja na Święte Przymierze w Niemczech. Zwycięstwo nad Francją łączyło się przede wszystkim w szerokich masach narodu niemieckiego (mieszczaństwa i inteligencji) z nadziejami na zjednoczenie i wprowadzenie rządów konstytucyjnych. Stało się jednak inaczej. W Prusach i całym Związku ujawnił się przemożny wpływ kanclerza Austrii Klemensa Metternicha i jego tajnej policji, sieć cenzury nad uniwersytetami, kleszcze biurokracji i militaryzmu habsburskiego. Mettemich był najbardziej zdeklarowanym wrogiem tendencji liberalnodemokratycznych i narodowowyzwoleńczych w Europie.
Opór stawiły mu w Niemczech związki studenckie. W czwartą rocznicę bitwy pod Lipskiem odbyła się na zamku w Wartburgu (Turyngia tam ukrywał się Luter) demonstracja studentów, profesorów i dziennikarzy, a w 1819 r. związki studenckie zjednoczyły się na zjeździe w Jenie. W odpowiedzi na to
Mettemich podpisał dekret o kontroli rządowej uniwersytetów, prześladowaniu związków studenckich i usuwaniu opornych profesorów.“(8)