„Termin gewere (od starogermańskiego słowa warjan = ubierać, dla którego wyrobił się łaciński odpowiednik investire = ubierać) oznaczał pierwotnie akt przeniesienia na nowonabywcę władzy nad rzeczą (posiadania tMCZy) przez dotychczasowego jej posiadacza. Póińiej określano terminem gnwere samo posiadanie, władzę nad rzeczą.
Posiadanie (gewere, saisine, seisin) rzeczy ruchomej polegało zawsze na faktycznym dzierżeniu (detencji) rzeczy (niemieckie leibliche gewere, francuskie saisine de fait, angielskie elsin indeed).
Ochrona posiadania rzeczy ruchomej ograniczała się tylko do przypadku niedobrowolnej utraty. Kto utracił rzecz ruchomą na skutek kradzieży lub rabunku, mógł domagać się wydania jej od każdego, w czyim ręku rzecz się później znalazła. Kto natomiast dobrowolnie oddał rzecz innej osobie, np. w przechowanie, a rzecz ta zaginęła skutkiem kradzieży albo sprzeniewierzenia przez osobę, której rzecz została dana w przechowanie (np. nadużywając zaufania rzecz tę sprzedała), mógł domagać się zwrotu rzeczy względnie wynagrodzenia szkody tylko od tej osoby, nie zaś od osoby trzeciej, w której ręku rzecz się znalazła. Wyrażała to paremia prawna „Hand wahre Hand".“(13)