„Urzędowa odpowiedź dworu berlińskiego w tej sprawie została przedstawiona sejmowi dnia 28 marca. Fryderyk Wilhelm II z ogromnym oburzeniem odrzucił insynuację, jakoby proponował dworowi austriackiemu nowy rozbiór Rzeczypospolitej. „Wiadomość ta — pisał król pruski do swojego posła w Warszawie, Goltza — jest złośliwie wymyślona dla poróżnienia mnie z sejmem i wzbudzenia do mnie nieufności w narodzie polskim. Śmiało zapewniam, że nikt nie potrafi okazać najlżejszego dowodu, który by mógł usprawiedliwić takowe podejrzenie"2". Jak stwierdził Kalinka (w 1881 roku) — „zaprzeczenie Fryderyka Wilhelma było tym razem prawdziwe, oburzenie szczere"212. Rzeczywiście, sytuacja, w jakiej miała nastąpić ta rzekoma inicjatywa pruska, całkowicie wyklucza jej prawdopodobieństwo. Tym bardziej zastanawia źródło wiadomości przekazanej przez Woynę do Warszawy i to z tak ogromną wiarą w jej autentyczność.
Spróbował wyjaśnić tę kwestię Kalinka i hipotezę jego musimy uznać w zasadzie za słuszną. Otóż zdaniem autora Sejmu Czteroletniego źródłem informacji Woyny były umyślnie przeinaczone pogłoski o tajnych negocjacjach Bischoffwerdera w Wiedniu. Wysłannik króla pruskiego bawił w stolicy Austrii od 18 lutego do 5 marca; pobyt jego w Wiedniu trzymany był jednak w ścisłej tajemnicy i korpus dyplomatyczny w stolicy Austrii (z wyjątkiem ambasady rosyjskiej) o rokowaniach“(9)