„W ten sposób upłyną! tydzień poprzedzający przybycie karawany Ibn Hamisa.
Poza bieżącymi troskami i zmartwieniami dręczyła panią Weldon myśl o rozpaczy męża, który nadaremnie wyczekiwał w San Francisco powrotu żony i syna. Pan Weldon nie wiedział, że żona wpadła na pomysł odbycia powrotnej podróży na pokładzie „Wędrowca," i spodziewał się, że przybędzie na parowcu towarzystwa oceanicznego. Tymczasem regularnie kursujące statki nie przywoziły ani pani Weldon, ani Jacka, ani kuzyna Benedykta. Ponadto „Wędrowiec" powinien był już dawno zawinąć do portu. Wobec zupełnego braku wiadomości o brygu pan Weldon musiał go zapewne zaliczyć w poczet statków zaginionych bez wieści. Jaki straszny cios spadł na niego, gdy dowiedział się wreszcie od swoich korespondentów w Auckland, że na pokładzie „Wędrowca" znajdowali się jego żona i syn! Co wówczas uczynił Na pewno nie uwierzył w śmierć swoich bliskich. A zatem w jaką stronę skierował poszukiwania Prawdopodobnie przetrząsa teraz wyspy Oceanu Spokojnego i wybrzeże amerykańskie. Ale nigdy, nigdy w życiu nie przyjdzie mu do głowy myśl, że jego rodzina może się znajdować w straszliwej Afryce.
Co w tych warunkach mogła począć pani Weldon Uciec W jaki sposób Strzeżono jej przecież tak pilnie! A zresztą ucieczka oznaczała wędrówkę przez nieprzebytą puszczę na przestrzeni dwustu mil, wśród tysiąca niebezpieczeństw. Mimo to, w braku innych możliwości uwolnienia się z rąk Negora, pani Weldon gotowa była ratować się ucieczką. Przedtem chciała jednak dokładnie poznać jego plany.“(11)